تشکر و قدردانی از آذردیتا (یونیکس وب بتا) سه شنبه – 05 خرداد 1405

در ستایشِ پایداری آذردیتا در روزهای ناپایداری شیرپلاس؛ چرا همراهیِ یک میزبانِ خوب، دغدغه‌ی مرگ و زندگیِ پروژه‌های ماست؟

دنیای توسعه‌دهندگان، دنیای عجیبی است. ما از جنسِ منطق و کد هستیم، اما وقتی پای پروژه‌های‌مان وسط می‌آید، دقیقاً مثل والدینی هستیم که نگرانِ رشدِ فرزندشان هستند. برای یک برنامه‌نویس، «سرور» فقط یک تکه سخت‌افزار یا یک فضای ابری نیست؛ سرور، خانه‌ی امنِ کدهایی است که ماه‌ها برایشان وقت گذاشته‌ایم. وقتی آن خانه در طوفانِ قطعی‌های اینترنت یا اختلالاتِ زیرساختی می‌لرزد، قلبِ ما هم می‌لرزد. در این روزهای پر از غبارِ دیجیتال، وقتی ارتباطات لحظه‌ای قطع می‌شوند و «تایم‌اوت» (Timeout) تبدیل به کابوسِ شبانه‌ی ما شده، پیدا کردنِ تکیه‌گاهی که بتواند استوار بماند، نه تنها یک مزیتِ تجاری، بلکه یک نجات‌بخش است.

مهندسیِ اعتماد در میانه‌ی بحران

اجازه بدهید صادقانه بگویم؛ در اکوسیستمِ فناوری ایران، شرکت‌های میزبانی زیادی وجود دارند. بسیاری از آن‌ها «سرویس» می‌دهند، اما تعداد کمی «همراهی» می‌کنند. تفاوتِ این دو در چیست؟ تفاوت در همان لحظه‌ی بحرانی است که دیتاسنترها با مشکل مواجه می‌شوند، یا حملاتِ دیداس (DDoS) به اوج می‌رسد، یا محدودیت‌های شبکه، عبور و مرورِ ترافیک را مثلِ گلوگاهِ یک اتوبانِ شلوغ، قفل می‌کند. در چنین لحظاتی، اکثرِ سرویس‌دهنده‌ها به پیام‌هایِ «تیکت‌» ما با ربات‌هایِ خودکار پاسخ می‌دهند یا بدتر از آن، سکوت می‌کنند.

اما در این میان، مجموعه‌ی «آذردیتا» (یونیکس وب بتا) برای ما چیزی فراتر از یک میزبانِ معمولی ظاهر شد. آن‌ها نه به عنوان یک فروشنده‌ی پهنای باند، بلکه به عنوان یک «هم‌تیمی» در کنار ما ایستادند. وقتی از «پایداری» صحبت می‌کنیم، منظورمان فقط آپ‌تایمِ (Uptime) نود و نه درصدی نیست؛ منظورمان پایداری در «پاسخگویی» است. اینکه در بحبوحه‌ی اختلالات، یک مجموعه، صورت‌مسئله را پاک نکند و دغدغه‌ی کاربر را با تمامِ وجود درک کند، نشان از یک بلوغِ سازمانیِ مثال‌زدنی دارد.

چرا نگاهِ مدیریت، سرنوشتِ ما را تغییر می‌دهد؟

نمی‌توان از موفقیتِ یک مجموعه صحبت کرد و از سکان‌دارِ آن حرفی نزد. در مدیریتِ فنی، تخصصِ علمی یک پیش‌نیاز است، اما «هوشِ انسانی» و «اخلاقِ حرفه‌ای» همان چیزی است که مرزِ بینِ یک شرکتِ موفق و یک شرکتِ ماندگار را تعیین می‌کند. جناب آقای «اتابک اجتهادی»، به عنوان مدیریتِ این مجموعه، نشان داده‌اند که نگاهِ بلندمدت در دنیای کوتاه‌مدتِ تکنولوژی، چه معنایی دارد.

ایشان به جای اینکه به دنبالِ سودهای آنی و کوتاه‌مدت باشند، بر روی سرمایه‌ای به نام «اعتماد» تمرکز کرده‌اند. در مدیریتِ ایشان، ما شاهدِ رویکردی هستیم که در آن، رضایتِ توسعه‌دهنده بر درگیری‌هایِ اداریِ رایجِ شرکت‌های میزبانی ارجحیت دارد. این یعنی ایشان درک می‌کنند که اگر پروژه منِ توسعه‌دهنده در سرورهای آن‌ها به موفقیت برسد، در واقع «آذردیتا» در موفقیتِ من شریک شده است. این نوع نگاهِ «برد-برد»، همان الفبای انسانیتی است که متأسفانه در بسیاری از مناسباتِ تجاریِ ما رنگ باخته است. وجودِ مدیرانی که در این فضای مه‌آلود، چراغِ راهِ کسب‌وکارهایِ کوچک و بزرگ می‌شوند، بزرگترین سرمایه‌ی جامعه‌ی برنامه‌نویسیِ ایران است.

تعهد؛ ارزشمندتر از هر پردازنده و رم

ما توسعه‌دهندگان خوب می‌دانیم که «سخت‌افزارِ قدرتمند» را می‌توان خرید. می‌توان سرورهایِ گران‌قیمتِ NVMe خرید و پورت‌هایِ ۱۰ گیگابیت راه انداخت. اما «تعهد» خریدنی نیست؛ تعهد ساختنی است. وقتی در ساعت ۳ صبح، در حالی که داشبوردِ سرور قرمز شده، کسی پاسخگویِ نگرانی‌هایِ ماست و با متانت و تخصص، راهکار ارائه می‌دهد، ما نه تنها مشتریِ آن سرویس، که هوادارِ آن برند می‌شویم.

آذردیتا در این دورانِ پرتلاطم، به ما یادآوری کرد که هنوز هم می‌توان به «کیفیت» و «تعهد» ایمان داشت. این مجموعه نشان داد که حتی در شرایطی که زیرساخت‌های کلانِ کشور ممکن است دچار لرزش شوند، یک تیمِ همدل و متخصص می‌تواند با مدیریتِ بحران و پشتیبانیِ دلسوزانه، سنگرِ پروژه‌هایِ ما را حفظ کند.

سخن پایانی؛ قدردانی از یک رفاقتِ حرفه‌ای

این متن، تنها یک پیامِ تشکرِ خشک و خالی نیست؛ بلکه بازتابی است از آرامشِ خاطری که تیمِ ما در زمانِ استفاده از خدماتِ «آذردیتا» تجربه کرده است. از جناب آقای اجتهادی و تمامیِ همکارانِ زحمت‌کشِ ایشان در «آذردیتا» (یونیکس وب بتا) که در روزهایِ سخت، نه تنها سرورهایِ ما، که انگیزه‌یِ ما برایِ ادامه دادن را حفظ کردند، سپاسگزارم.

امیدوارم این مسیرِ درخشان که با تلفیقِ تخصصِ فنی و اخلاقِ حرفه‌ای بنا شده، روز به روز گسترده‌تر شود. برای شما نه تنها آرزویِ رشدِ دیتاسنترها و افزایشِ سرورها، که آرزویِ استمرارِ همان روحِ همدلی و انسانیتی را دارم که شما را در قلبِ جامعه‌یِ تکنولوژیِ ایران جای داده است. ما توسعه‌دهندگان، قدرِ کسانی که در طوفان، چترِ امنِ خود را بر سرِ پروژه‌هایمان می‌گیرند، خوب می‌دانیم.

خسته نباشید و به امیدِ موفقیت‌هایِ بزرگتر.